BİZ NEREDEYİZ?

Bazen insanın yüreğinde öyle bir ağırlık birikiyor ki ne söylese eksik, ne yazsa yarım kalıyor. Gazze’ye baktığımda hissettiğim tam da bu. Bir tarafta evladının cansız bedenini kucağına almış bir anne, diğer tarafta enkaz altında annesinin sesini arayan küçücük bir çocuk… Bir baba, ailesini koruyamadığı için kahroluyor. Bir çocuk, daha oyun oynaması gereken yaşta hayatta kalma mücadelesi veriyor. Ve biz bütün bunları çaresizlik içinde izliyoruz.

İnsanın en çok da buna canı yanıyor. Çünkü Gazze bize uzak bir coğrafya değil. Orada ağlayan anneler bizim annelerimiz, korkuyla titreyen çocuklar bizim çocuklarımız, yıkılan evler bizim evimiz kadar kıymetli olmalıydı.

Peki, biz ne yaptık?

Milyarlarca Müslümanın yaşadığı bir dünyada, kardeşlerimizin feryadına neden bu kadar sessiz kaldık? Aynı Allah’a inanan, aynı kıbleye yönelen, aynı peygamberin ümmeti olmakla övünen bizler, nasıl oldu da bu kadar büyük bir acının karşısında ortak bir irade ortaya koyamadık?

Elbette herkesin gücü, imkânı ve yetkisi bir değil. Herkes sınırları açamaz, herkes bir kararın altına imza atamaz. Fakat imkânı olanın imkânını, sözü olanın sözünü, makamı olanın yetkisini mazlumlar için kullanması gerekmez miydi? Yardım ulaştırmak, zulme karşı ses yükseltmek, adaleti savunmak ve kardeşinin elinden tutmak için daha neyi bekliyoruz?

Bazen kendi kendime düşünüyorum: Acaba biz gerçekten bu kadar güçsüz müyüz, yoksa gücümüzün farkında mı değiliz? Milyarlarca Müslümanın yaşadığı, nice devletin güçlü ordulara, büyük ekonomilere ve geniş imkânlara sahip olduğu bir dünyada neden hâlâ bu kadar çaresiz görünüyoruz?

Ben inanıyorum ki Müslüman ülkeler bir gece olsun kendi aralarındaki hesapları, çıkarları ve ayrılıkları bir kenara bırakıp gerçekten bir araya gelebilseler, İsrail’in yıllardır sürdürdüğü zulmü durdurabilecek bir güç ortaya koyabilirler. Belki bir gecede değişecek olan yalnızca siyasi dengeler değil, yıllardır sahipsiz bırakılmış milyonlarca insanın umudu olacaktır.

Mesele savaşmak değil, mesele bu kadar büyük bir gücün adalet için harekete geçememesidir. Mesele silahların çokluğu değil, ortak bir iradenin yokluğudur. Müslüman dünyası birlik olabilse; siyasi, ekonomik ve diplomatik gücünü aynı kararlılıkla kullanabilse, zulmün karşısında çok güçlü bir adalet iradesi ortaya koyabilir.

İşte benim asıl sitemim de budur: Bizim gücümüz mü yok, yoksa bir araya gelmeye cesaretimiz mi?

Birbirimizle anlaşamadığımız nice meseleye gösterdiğimiz hassasiyeti, keşke Gazze için de gösterebilseydik. Kendi aramızdaki ayrılıkları bir kenara bırakıp bir kez olsun aynı acının etrafında birleşebilseydik.

Bugün sofralarımız kuruluyor, çocuklarımız güven içinde uyuyor, hayat bir şekilde devam ediyor. Ama Gazze’de bir anne, çocuğuna verecek bir lokma ekmek bulamıyor. Bir baba, ailesini koruyabileceği güvenli bir yer arıyor. Biz yarını planlarken orada insanlar bir sonraki dakikayı görebilmenin mücadelesini veriyor.

İşte insanın içini asıl yakan bu tezat!

Müslüman kardeşliğini dilimizden düşürmüyoruz ama kardeşimizin acısı karşısında ne kadar birbirimize sahip çıkabiliyoruz? Birlikten, ümmetten, dayanışmadan söz ediyoruz. Peki, bunları en çok ihtiyaç duyduğumuz zamanlarda neden hayata geçiremiyoruz?

Belki bugün her şeyi değiştirecek gücümüz yok. Ama elimizden geleni yapmamak için de hiçbir mazeretimiz olmamalı. Yardım edebiliyorsak yardım edelim, ses olabiliyorsak ses olalım, zulmü unutturmamak için kalemimizi kullanalım. Çünkü bazen bir söz, bazen bir dayanışma, bazen de vazgeçmeden sürdürülen bir vicdan mücadelesi çok şey ifade eder.

Şunu da unutmayalım: Gazze yalnızca bombaların yıktığı bir şehir değil; insanlığın, adaletin ve Müslüman kardeşliğinin sınandığı bir yerdir.

Yarın çocuklarımız bize bu günleri sorduğunda ne anlatacağız? Bir annenin feryadını duyduğumuzu ama sustuğumuzu mu? Bir çocuğun açlığını gördüğümüzü ama başımızı çevirdiğimizi mi? Yoksa gücümüz yettiğince mazlumun yanında durduğumuzu mu?

İnsan bazen kendi kendine sormadan edemiyor: Biz nerede yanlış yaptık? Nasıl oldu da bu kadar kalabalık bir ümmet, kardeşlerinin acısı karşısında bu kadar çaresiz kaldı?

Bugün Gazze için yalnızca gözyaşı dökmek yetmez. Vicdanımızı diri tutmak, sorumluluk almak ve yapabileceğimiz ne varsa yapmak zorundayız.

Gazze yanıyor… Bir anne evladını toprağa veriyor, bir çocuk babasının sesini arıyor. Bizim ise hâlâ kendimize sormamız gereken bir soru var:

Değerli okurlarım;

Kardeşlerimiz bu kadar acı çekerken biz gerçekten elimizden geleni yaptık mı?

Allah, mazlumların yardımcısı olsun. Bize de kardeşliğin yalnızca sözde değil, gerektiğinde sorumluluk alabilmekte olduğunu unutturmasın

Selam ve Dua ile…