DEĞİŞEN ZAMAN MI,YOKSA İNSAN MI?

“Değişen zaman mı, yoksa insan mı?” Belki de çağımızın en sessiz ama en ağır sorularından biri budur. Çünkü insan, her dönemde değişimin suçunu zamana yüklemeyi sevmiştir. “Eskiden böyle miydi?” diye başlayan cümleler aslında çoğu zaman geçmişe duyulan özlemin değil, bugünün insanına duyulan kırgınlığın ifadesidir.

Oysa zaman dediğimiz şey; akıp giden saatlerden, değişen takvim yapraklarından ibarettir. Ne merhameti vardır zamanın ne de vicdanı… İnsan neyse, yaşadığı çağa da onu taşır. Eğer bugün samimiyet azaldıysa, güven eksildiyse, insanlar birbirine yabancılaştıysa bunun sebebi zamanın değişmesi değil; insanın kendi içindeki değerlerden uzaklaşmasıdır.

Eskiden insanlar daha mı mutluydu? Belki hayır. Ama insanlar birbirine daha yakındı. Bir sofraya oturmak için davet beklenmez, bir kapıyı çalmak için mesaj atılmazdı. Şimdi ise aynı evin içinde yaşayan insanlar bile birbirine ekranların ardından bakıyor. Teknoloji gelişti, dünya küçüldü ama insan kalbi büyümek yerine yalnızlaştı.

Zaman değişti elbette… Hızlandı, karmaşıklaştı, yorucu hale geldi. Fakat insanın özü değişmek zorunda değildi. Nezaket hâlâ mümkün, sadakat hâlâ değerli, sevgi hâlâ iyileştirici. Fakat modern çağ, insanı duygularını saklamaya; güçlü görünmek adına hissizleşmeye itti. Böylece insanlar birbirini anlamaktan çok yargılamaya başladı.

Belki de asıl mesele şudur: İnsan, değişen zamana ayak uydururken kendini geride bıraktı. Daha çok şeye sahip olmak isterken daha az hissetmeye başladı. Kalabalıklar arttı ama dostluklar azaldı. Konuşmalar çoğaldı ama iletişim derinliğini kaybetti.

Bugün dönüp baktığımızda “zaman kötü” demek kolaydır. Ancak zamanı kötü yapan da güzelleştiren de insandır. Çünkü bir çağı karartan savaşlar kadar, onu aydınlatan yine insanın vicdanıdır.

Sevgili dostlar…

Bu yüzden sorunun cevabı belki de nettir:
Değişen önce zaman değil, insandır.
Zaman sadece insanın aynasıdır.

Selam ve dûa ile…