315 Gündür İçimde Dinmeyen Bir Sızı Var

Kimileri annesine sarılıyor, elini öpüyor, birlikte kahvaltı yapıyor. Kimileri de benim gibi, sadece hatıralara sarılıyor…

315 gün oldu annemi kaybedeli.

Ama insan annesini kaybedince zaman işlemiyor aslında. Günler geçiyor, aylar değişiyor ama insanın içindeki o eksiklik hiç azalmıyor. Çünkü anne dediğin şey; bir evin direği değil sadece, insanın kalbinin yarısıdır.

Bana “Anneni anlat” deseler, denizleri mürekkep yapar, gökyüzüne satır satır yazardım annemi… Ama yine de anlatmaya yetmezdi. Çünkü bazı sevgiler kelimelere sığmaz. Anne sevgisi de onlardan biridir.

Son 15 yıl boyunca her akşam annemle sohbet ederdik. Günün yorgunluğunu onun sesi alırdı benden. Bazen gülerdik, bazen hüzünlenirdik ama onun yanında olmak bana huzur verirdi. Anneme komiklik yapardım, o güldükçe ben mutlu olurdum. Dünyanın en büyük ödülü annemin yüzündeki tebessümdü benim için.

Sinirlendiğim zamanlarda bana hep aynı şeyi söylerdi:

“Oğlum, sen akıllısın. Kendini üzme. Akılsızlarla uğraşma, Allah’a havale et…”

O birkaç cümle bile içimi sakinleştirmeye yeterdi. Şimdi bazen en çok o nasihatlarını özlüyorum.

Her gece uyumadan önce üstümü sıkı ört derdi annem. “Üşütme kendini” derdi. Sabahları da ben gazete büroma giderken balkona çıkar, ellerini açıp bana dua ederdi. Ben her dönüp baktığımda onu görürdüm. O da beni son kez görene kadar balkondan ayrılmazdı.

Şimdi 315 gündür aynı balkona bakıyorum…

Ama annem yok.

İşte insanın canını en çok yakan da bu oluyor. Bir zamanlar varlığıyla dolu olan yerlerin şimdi sessiz kalması…

İnsanın yaşı kaç olursa olsun, annesinin gözünde hep çocuktur. Ben de annemin çocuğuydum. Bazen ona “Anne sen çok güçlü değilsin” diye düşünürdüm. Ama ne kadar yanıldığımı hastalık sürecinde gördüm. Kanserle mücadele etti, defalarca ameliyat oldu, büyük acılar yaşadı ama yine de dimdik durdu. Meğer benim annem sandığımdan çok daha güçlüymüş.

Ama ölüm var…

Herkesin tadacağı o kaçınılmaz gerçek…

Ölmeden önce bana çok nasihat verdi. “Bak oğlum, bunu böyle yap… Şunu sakın yapma…” diye defalarca tembih etti. Ben de anneme verdiğim sözleri tutmaya çalışıyorum. Zorlanıyorum belki ama annemin emanetine sahip çıkmaya çalışıyorum.

Elbette annesine benden daha iyi bakan insanlar vardır. Ama çevremdeki birçok insan bana hep şunu söyledi:

“Sen annenle çok ilgilendin, çok duasını aldın…”

Evet… Belki bugün ayaktaysam, hala mücadele edebiliyorsam biraz da annemin duası sayesindedir.

Anne yüreği gerçekten dünya kadar güzelmiş…

Şimdi anlıyorum.

Bugün Anneler Günü…

Annesi yanında olan herkes onun kıymetini bilsin, sesini duysun, elini tutsun, duasını alsın. Çünkü bir gün geliyor, insan en çok da “Anne” diyememeyi özlüyor.

Mekânın cennet olsun annem…

Peygamber Efendimize komşu ol inşallah.

Gözün arkada kalmasın. Çok şükür iyiyiz, ayaktayız…

Ama senin yokluğun bana çok zor geliyor.