SİLAHLI ÇOCUKLAR!

Hangi kelimeleri kullanacağımı, nereden başlayacağımı ve ne söyleyeceğimi bilemeyecek bir haldeyim gerçekten.

Hangi ara bu kadar silah delisi olduk? Hangi ara silaha âşık, kendi felaketimize vurulur hale geldik?

Silaha… Sıkmaya… Kana…

Kalem, kitap tutması gereken gençlerin elinden silah düşmüyor.

Neden?

Allah için neden?

Ve nereden buluyorsunuz bu silahları? Nereden alıyorsunuz? Kim veriyor size?

Bunlar ve buna benzer yüzlerce soru var insanın aklında. Peki, kimsenin mi cevabı yok?

Mekân basmalar, sokak ortasında çatışmalar…

Kan, gözyaşı, perişanlıklar…

Ağlayan analar, yıkılan ocaklar…

Genç yaşta yıkılan dünyalar, kaybolan gelecekler…

Tüfekli genç kızlar, ortaokul öğrencileri…

Hülasa çocuklar ya!

Silahlı çocuklar!

İnsanın aklı almıyor. Duyduklarımızdan, yaşadıklarımızdan kanımız çekiliyor.

Sizin kanınız çekilmiyor mu Allah rızası için?

Sizin nutkunuz tutulmuyor mu?

Umarım boşluğa konuşmuyoruzdur.

Ha, bir de…

Sizin de ilginizi çeker mi bilmiyorum ama kadın, hatta erkek öğretmenlerin çoğunun dahi artık okula gitmekten korktuğu söyleniyor.

Peki o küçücük çocuklar?

Sabi sübyanların ne düşündüğünü, neler hissettiğini de tahmin edersiniz artık, değil mi?

Bir çocuğun okul yolunda düşünmesi gereken şey dersidir, sınavıdır, arkadaşıdır. Bir öğretmenin sınıfa girerken düşünmesi gereken şey öğrencisine ne öğreteceğidir.

Silah değil.

Kavga değil.

Kan değil.

Çünkü silahın olduğu yerde bir anlık öfkenin bedeli bazen bir ömür oluyor. Bir genç toprağa düşüyor, bir başka genç cezaevine giriyor. İki tarafın da ailesine ateş düşüyor. Kazananı olmayan bir felaket kalıyor geriye.

O yüzden artık yalnızca “Neden?” diye sormak yetmiyor.

Bu silahlar gençlerin eline nasıl ulaşıyor? Çocuklarımız neden silaha bu kadar kolay özeniyor? Aileler, okullar, kurumlar ve toplum olarak nerede eksik kalıyoruz?

Bu soruların cevabını bulmak zorundayız.

Çünkü bugün sustuğumuz her olay, yarın başka bir annenin gözyaşı olabilir.

Başka da bir şey demiyorum…

Diyemiyorum ki…