PARANIN GÖZÜNÜ KÖR ETTİKLERİ

Para kazanmak başka, üç kuruş fazla kazanacağım diye insanlığından çıkmak başka, Son zamanlarda insan ilişkilerine baktığımızda acı bir gerçekle karşılaşıyoruz. Bazıları için artık insanın nasıl biri olduğunun değil, cebinde ne kadar parasının bulunduğunun önemi var. Hangi arabaya bindiği, hangi makamda oturduğu, kiminle görüştüğü, neye sahip olduğu… Neredeyse insanın değeri bunlarla ölçülüyor. Dostluğun yerini menfaat, samimiyetin yerini çıkar, insanlığın yerini hesap kitap alıyor. Peki, bu değişimin sebebi ne? Biraz psikolojiye, biraz da toplumun geldiği noktaya bakmak gerekiyor. İnsan sahip olduklarını kendi değerinin ölçüsü haline getirdiğinde, zamanla kendisini başkalarından üstün görmeye başlıyor. Para artık bir ihtiyaç olmaktan çıkıp güç gösterisine dönüşüyor. Kibir de insanın karakterine böyle yerleşiyor. İşin daha vahim tarafı ise para hırsının bazı insanları ne hâle getirdiği… Üç kuruş fazla kazanmak uğruna yalan söyleyenler, olmayacak işleri olacakmış gibi anlatanlar, tutamayacakları sözler vererek insanların umutlarını kullananlar var. Bir ailenin yıllarca biriktirdiği parayı, bir gencin geleceğe dair hayallerini, bir insanın güvenini kendi çıkarlarına alet edebiliyorlar. Oysa bir insanın umutlarıyla oynamak, yalnızca cebindeki parasını almak değildir. Bazen yıllarını çalmak, geleceğe dair inancını kırmak, ailesiyle birlikte kurduğu hayalleri yıkmaktır. Bunun vicdani sorumluluğunu kim taşıyacak? Toplumsal açıdan baktığımızda da başka bir sorunla karşı karşıyayız. Parası olanın sözü daha çok dinleniyor, makam sahibi olanın yanlışları görmezden gelinebiliyor. Böyle bir anlayışta dürüstlük ve emek geri plana düşerken gösteriş ve çıkar ilişkileri ön plana çıkıyor. İnsanlar birbirlerini tanımak yerine birbirlerinden ne kazanabileceklerinin hesabını yapıyor. Bir de parayı bulunca geçmişini unutanlar var. Dün aynı sofrada oturduğu insana bugün tepeden bakan, dün selam verdiğini bugün görmezden gelenler… Sanki para insanı başka bir sınıfa yükseltiyor, kendisine dokunulmazlık kazandırıyor. Oysa insanın gerçek karakteri, eline güç geçtiğinde belli olur. Güçlüyken garibin elinden tutabiliyor musun? Kazanırken başkasının hakkını gözetebiliyor musun? Verdiğin sözün arkasında durabiliyor musun? Adamlık tam da burada başlıyor. Unutulmamalı ki para bugün var, yarın yok. Makamlar gelip geçici, servetler emanet. İnsanların gönlünde bıraktığınız iz ise kolay kolay silinmiyor. Parayla ev alabilirsiniz ama yuva satın alamazsınız. İnsanları çevrenizde tutabilirsiniz ama gönüllerini kazanamazsınız. Herkesi kandırdığınızı düşünebilirsiniz ama kırdığınız güveni hiçbir servetle geri getiremezsiniz. Son sözümüz şu olsun: Üç kuruş fazla kazanacağım diye beş paralık insan olmayın. Başkasının umudunu sömürerek büyüttüğünüz servet, sizin zenginliğiniz değil, kaybettiğiniz insanlığın göstergesidir. Kefenin cebi yok! Bu dünyadan giderken kimse malını, mülkünü, makamını yanında götürmeyecek. Geriye yalnızca nasıl bir insan olduğunuz kalacak. Çünkü bu hayatta herkes zengin olabilir ama herkes adam olamaz.